sportarena.by

«Часткова віна за зняцце Тарпеда з чэмпіянату ляжыць і на мне». Былы нападаючы аўтазаводцаў – пра ліквідацыю клуба, няўдалы адрэзак у Гомелі і спробу зайграць у Расіі

Зараз Павел Кляннё рвецца ў эліту белфутбола разам з Лакаматывам.

«Часткова віна за зняцце Тарпеда з чэмпіянату ляжыць і на мне». Былы нападаючы аўтазаводцаў – пра ліквідацыю клуба, няўдалы адрэзак у Гомелі і спробу зайграць у Расіі

Павел Кляннё. Фото: Тарпеда

Павел Кляннё — адзін з самых незвычайных гульцоў у айчынным футболе. Малады гулец дае інтэрв’ю выключна на беларускай мове, а яго галы рэгулярна трапляюць у розныя відэанарэзкі. А яшчэ форвард не раз прызнаваўся ў пачуццях мінскаму Тарпеда і, здаецца, быў гатовы надоўга звязаць кар’еру менавіта з гэтай камандай. Аднак летам мінулага года аўтазаводцы абвясцілі аб зняцці з чэмпіянату, і гульцы разышліся па розных клубах. Выбар Кляннё паў на іншы калектыў з падвала табліцы — Гомель. Рысі ўпарта чапляліся за эліту і дзеля гэтага нават змянілі галоўнага трэнера. Але выканаць задачу ўсё роўна не змаглі, а Павел так і не дэбютаваў за асноўную каманду з берагоў Сожа.

У міжсезонне нападаючы зноў змяніў клубную прапіску, падпісаўшы кантракт з прамым канкурэнтам — гомельскім Лакаматывам. У першай лізе Кляннё накалаціў сем мячоў у 12 матчах, а чыгуначнікі размяшчаюцца на трэцім месцы пасля 15 тураў.

У інтэрв’ю Sport Arena Павел Кляннё распавёў пра тое, што адчувае сваю віну ў трагічнай гісторыі мінскага Тарпеда, патлумачыў, чаму перайшоў у Гомель, а таксама параўнаў вышэйшую і першую лігі чэмпіянату Беларусі.

— У апошні раз мы размаўлялі, калі ты гуляў у мінскім Тарпеда. З якімі эмоцыямі ўспамінаеш той перыяд кар’еры?

— Вядома, толькі прыемныя ўспаміны. Пазітыўна, з настальгіяй стаўлюся да тарпедаўскага мінулага. Мне падабалася выступаць за гэтую каманду. І цяпер, прайшоўшы розныя клубы і маючы за плячыма нейкі досвед, магу сказаць, што Тарпеда запомнілася больш астатніх. Можа быць, з-за таго, што менавіта там дэбютаваў у вышэйшай лізе, а гэта эмоцыі на ўсё жыццё. А якія фантастычныя заўзятары ў каманды… І багатая гісторыя. З іншага боку, ёсць сум і шкадаванне ад таго, што клуб спыніў існаванне. Упэўнены, такая каманда павінна гуляць у мацнейшым дывізіёне. Спадзяюся, рана ці позна гэта абавязкова адбудзецца.

— Як успрыняў навіну пра збор сродкаў для адраджэння клуба?

— Станоўча! Клуб з такой гісторыяй павінен жыць, існаваць. Прайшло ўжо больш за год, а я па-ранейшаму сачу за вынікамі. Не так даўно глянуў табліцу чэмпіянату горада. Тарпеда ідзе ў сярэдзіне, кагосьці нават буйна абыгралі (Аўтагазмаркет 4:1 — Sport Arena). Шчыра перажываю за каманду і радуюся кожнай перамозе. Мне не абыякавы яе лёс, гэта частка маёй кар’еры.

— Як перажываў ліквідацыю клуба?

— У першую чаргу трэба дзякаваць нашым фанатам. Яны самыя лепшыя, па меншай меры, для мяне. Шмат часу аддавалі камандзе, да апошняга верылі, наведвалі матчы, шукалі магчымасці, каб дапамагчы.

Сумна, калі думаеш пра тое, што ў апошні раз выходзіш на поле ў гэтай форме. Добра яшчэ мы, футбалісты. А заўзятарам зноў трэба праходзіць гэты шлях з ніжэйшых дывізіёнаў. Прыйдзецца ствараць клуб з нуля, што яны і рабілі раней. Таму, вядома, было непрыемна. Больш за тое, часткова віна за зняцце з чэмпіянату ляжыць і на мне. Ёсць думкі, што зрабіў не ўсё, што мог. Напэўна ў большасці гульцоў падобныя пачуцці.

— Думаеш, калі б гулялі лепш, то і Міраненкаў не спыніў бы аказваць падтрымку клубу?

— Магчыма, так. У гэтым сезоне шэраг клубаў скардзяцца на цяжкае фінансавае становішча, але ёсць нейкі вынік, таму працягваюць выступаць. Не выключаю, што калі б мы перавярнулі сітуацыю ў табліцы, знайшоўся б інвестар або прадпрыемства, якое змагло б дапамагчы. Сам разумееш, пры добрай гульні і высокім месцы шанец, што цябе заўважаць, узрастае. Усё магло быць інакш, але, на жаль, не атрымалася. Вось праз гэта адчуваю віну — праз вынікі, дрэнную гульню.

— Раман Крывулькін казаў, што клуб застаўся яму вінны. У цябе аналагічная сітуацыя?

— Апошнія два ці тры месяцы — я ўжо дакладна не памятаю — мы гулялі дзеля заўзятараў. Яны падтрымлівалі каманду нягледзячы на ​​няўдалыя вынікі, а гэта шмат што значыць. Ты ж бачыў, што вялікая частка футбалістаў да апошняга заставаліся ў Тарпеда, верылі ў лепшае, не разыходзіліся.

Так, клуб застаўся вінны. Не ведаю, ці вернуць гэтыя грошы… Гэта ж, як кажуць, ужо гісторыя :). Шчыра кажучы, я ўжо і не разлічваю на іх. У гэтай сітуацыі мне больш шкада клуб, чым нейкіх грошай.

— У вас застаўся камандны чат? Неяк падтрымліваеш зносіны з былымі партнёрамі?

— На жаль, як такога чата не засталося, таму што многія хлопцы пакінулі яго. Вядома, ёсць і тыя, хто застаўся. Хоць гэта не так важна. Многія выходзілі [з чата] са словамі: «Мы рабілі ўсё магчымае, што залежыць ад нас. Калі будзе патрэбна нейкая дапамога, можаце смела звяртацца». З многімі зараз перасякаюся на футбольным полі, з некаторымі — за яго межамі. Нядаўна, дарэчы, ва ўніверсітэце сустрэў Сяргея Лынько, добра пагутарылі. Бывае, каго ў горадзе ўбачыш, перакінешся парай слоў, успомніш прыемныя моманты з мінулага. Цёплыя стасункі засталіся ледзь не з усімі. Ні пра каго дрэнна сказаць не змагу.

— Ці складана было знайсці каманду пасля Тарпеда? Не шкадуеш, што выбраў Гомель?

— Калі стала зразумела, што Тарпеда здымаецца з чэмпіянату, прапановы з’явіліся. Не скажу, што шмат, але былі. І шанец заявіць пра сябе быў, аднак выбар упаў усё ж такі на Гомель. Зноў-такі мэта была выратаваць клуб ад вылету, але па шэрагу прычын не здолеў праявіць сябе. Дакладней, не тое каб праявіць, а хаця б згуляць адну гульню. Зрэшты, ні пра што не шкадую.

— Прычыны залежалі ад цябе?

— У нейкім плане ад мяне, у нейкім ад галоўнага трэнера. Дарэчы, адбылася яго змена па ходу сезона. Атрымліваецца, месцамі я недапрацаваў… Можа, камусьці не спадабаўся. Гэта я так думаю, але не магу сцвярджаць. Тым не менш, усё роўна ўдзячны Гомелю за тое, што ўзялі, далі магчымасць трэніравацца, не згубіць форму. Ніякіх крыўд няма.

— Акрамя Гомеля яшчэ былі варыянты тым летам?

— Тады ездзіў на прагляд у каманду з ФНЛ, паспрабаваў свае сілы, але па пэўных абставінах да падпісання кантракта не дайшло — не трапіў у трансфернае акно. Я патрэніраваўся тыдзень, здаецца мяне гатовыя былі ўзяць, аднак не зраслося. Што за каманда? Яраслаўскі Шыннік.

Калі вярнуўся дадому, шмат варыянтаў не заставалася. На гэтую тэму размаўляў з трэнерам маладзёжнай зборнай. Ён казаў, што абавязкова павінен гуляць. Таму падпісаў кантракт з Гомелем — мне здавалася, што там дакладна атрымаю шанец. Усё ж такі вышэйшая ліга — трэба спрабаваць сябе на такім узроўні, даказваць слушнасць. Нажаль, не выйшла.

— Калі нічога не блытаю, ты і Андрэй Васільеў вылецелі з эліты разам з мінскім Тарпеда, а потым — з Гомелем. Знаёмыя жартавалі з гэтай нагоды?

— Толькі сябры :). Мне так і казалі: спачатку Тарпеда, цяпер Гомель… Ад футбалістаў нічога такога не чуў. Дарэчы, з Ромай Крывулькіным абмяркоўвалі гэты момант, маўляў, як крыўдна двойчы вылецець за сезон. Мы злёгку пасмяяліся на гэтую тэму, а цяпер у Слуцку не самы просты час.

— Якія ўражанні пакінуў Меркулаў? Што ён за трэнер?

— Шчыра кажучы, не змагу адназначна адказаць на гэтае пытанне. Таму што прыехаў у каманду, патрэніраваўся каля двух тыдняў, а затым змяніўся галоўны трэнер. Таму даваць сваю ацэнку, напэўна, не зусім мае сэнс. І я не спрабую сысці ад адказу — кажу як ёсць. Ведаю, што быў яму патрэбны, ён разлічваў на меня. Калі толькі прыехаў, адразу трапіў у заяўку на гульню з салігорскім Шахцёрам. Магчыма, калі б яшчэ дзве-тры гульні з ім, тады сфармавалася б нейкае ўражанне, а так не магу нічога сказаць. Занадта мала часу прайшло.

Алексей Меркулов: «Фотография футболиста в душе... Зачем это?» - Heavy bald - Блоги - BY.Tribuna.com

— Зімой ты зганяў на прагляд у Тарпеда-БелАЗ. Чаму там не зраслося?

— Мой агент шукаў варыянты і распавёў пра магчымасць паспрабаваць сябе ў Тарпеда-БелАЗе. Мы перагаварылі з Юрыем Пунтусам, ён прапанаваў прыехаць на прагляд. Такімі шанцамі трэба карыстацца, таму што вышэйшая ліга, амбіцыйная каманда. Калі паспрабуеш, можа быць, нешта і атрымаецца.

Паспрабаваў, думаю, сам вінаваты, таму што крыху не хапіла. Трэба разумець: клуб, які ставіць перад сабой задачу змагацца за тройку, будзе шукаць больш моцных гульцоў. Ты ж бачыш, якія легіянеры гуляюць у Жодзіне… Рамас, Вялозу — прабіцца ў такі склад вельмі складана, тым больш я практычна не гуляў у другой частцы мінулага сезона. Патрэбна была практыка, гульнявы ​​тонус, так што выбраў Гомель. Толькі на гэты раз гомельскі Лакаматыў :).

— У цябе была размова з Пунтусам? Ён жа з тых, хто наўпрост пра ўсё кажа …

— Так, Юрый Іосіфавіч менавіта такі. Падчас прагляду мы не шмат размаўлялі, але пары хвілін хапіла, каб склалася меркаванне пра чалавека. Ён адкрыта кажа, без якіх-небудзь хітрыкаў. Юрый Іосіфавіч сказаў, што не зможа гарантаваць у дастатковай колькасці гульнявога часу, таму лепш пашукаць іншыя варыянты.

— А чаму не застаўся ў Гомелі? Як разумею, Біёнчык быў зацікаўлены ў табе.

— Мне ніхто і не прапаноўваў застацца. Сезон сканчаўся выязным матчам з Гарадзеяй, пасля якога паехаў у Мінск. Дакладней, у апошнім туры мы быццам гулялі з мінскім Тарпеда, але гэтай гульні ў сувязі са зразумелымі абставінамі не было. Пасля я вярнуўся ў Гомель, каб забраць нейкія рэчы і перавезці іх у Мінск. Але ніхто наконт майго будучага са мной не размаўляў. У клубе казалі, што прыйдзецца яшчэ раз заехаць, каб падпісаць нейкую паперку. Нарэшце, там змяніўся дырэктар, аднак ні ад яго, ні ад галоўнага трэнера не было ніякіх навінаў. Таму я ніяк не быў звязаны з Гомелем і мог спакойна сканцэнтравацца на пошуку каманды.

— Лакаматыў выбраў, таму што асталяваўся ў Гомелі?

— Па праўдзе кажучы, вырашальным момантам стаў трэнер, які вельмі хацеў бачыць мяне ў камандзе. Прайшло ўжо паўгода — і я вельмі рады, што трапіў да яго. Мне падабаецца і трэніровачны працэс, і яго метады працы і стаўленне да калектыву.

— Напрыклад?

— Ёсць адна пацешная фішка. Раней ніколі з такім не сутыкаўся. На нашым лакаматыўскім полі ёсць вялікая сетка, нацягнутая за варотамі. Гэта зроблена для таго, каб мяч далёка не ляцеў. І калі мы б’ем па варотах, і ен пералятае гэтую сетку, табе даюць шапачку для плавання, і ты ў ёй ходзіш, пакуль не прамахнецца наступны. Вядома, ёсць і тыя, хто адмаўляецца апранаць. Але ў любым выпадку гэта вельмі смешна выглядае. Зараз атрымліваю адно задавальненне ад знаходжання ў гэтай камандзе, калектыве.

— Цябе не бянтэжыць, што з году ў год Лакаматыў выдатна пачынае сезон, а затым быццам спецыяльна губляе ачкі, каб не выходзіць у эліту? Якія задачы стаяць перад камандай у чэмпіянаце?

— І ў каманды, і трэнера ёсць мэта па выхадзе ў мацнейшы дывізіён. Мы ў любым выпадку будзем да яе ісці. Што датычыцца вынікаў, у мінулым сезоне я не сачыў пільна за Лакаматывам, так што нічога не магу казаць аб гэтай тэндэнцыі. Бачыў, што каманда фінішавала побач з тройкай — не хапіла зусім трошачкі. Нашы няўдачы ў гэтым сезоне — нейкі збег абставінаў. Магчыма, нехта не пагадзіцца з гэтым, але так і ёсць. У нас быў няўдалы адрэзак, калі саступілі Лідзе і Арсеналу. Але праблема ў тым, што ў тых гульнях адсутнічалі вядучыя гульцы: хтосьці з-за дыскваліфікацыі, хтосьці на траўме. А гэта не магло не адбіцца на выніку. Хоць сам разумею, што каманда не павінна пакутаваць з прычыны двух-трох гульцоў, але, думаю, менавіта гэтага і не хапіла. Магу яшчэ дадаць, што мы ніколі не гуляем на нічыю, ні закрываемся, калі вядзем у ліку.

— Як ацэньваешь сваю гульню ў першым крузе?

— У першую чаргу незадаволены двума чырвонымі карткамі на працягу некалькіх тураў. Мог бы суддзя паступіць інакш у тых эпізодах? Мяркую, так. Усё ж такі не стоадсоткавыя моманты — спрэчныя сітуацыі. Ну і эмоцыі — гэта тое, над чым трэба працаваць. Не заўсёды атрымліваецца кантраляваць сябе. Часта атрымліваю папярэджанні праз спрэчкі з арбітрамі. Крыўдна, што на роўным месцы прапусціў дзве гульні. Можна сказаць, па дурасці.

Што датычыцца непасрэдна гульні, вядома, заўсёды хочацца прагрэсаваць, расці, дапамагаць камандзе дабівацца вынікаў. Напэўна, удаленні сапсавалі ўражанні ад сваёй гульні ў першым крузе, а ў астатнім — усё нармальна. Сам разумееш, любому форварду хочацца вылучацца як мага часцей. У Лакаматыве, дарэчы, добрая статыстыка па забітых галах. А вось у абароне трэба выпраўляцца — ёсць моманты, якія можна падправіць. Шмат забіваем, шмат прапускаем.

— Адчуваешь розніцу паміж першай і вышэйшай лігамі?

— Так, адчуваю, але толькі ў хуткасцях. Таму што ў вышцы ўсё робіцца значна хутчэй — там не даюць шмат часу на прыняцце рашэнняў. Толькі атрымліваеш мяч, як цябе тут жа сустракаюць. І калі хочаш захаваць яго для сваёй каманды — пазбаўляйся. А тут [у першай лізе] ёсць шанец прыняць, падумаць, ацаніць тое, што адбываецца. Вось у гэтым, напэўна, асноўная розніца. Хаця з пункту гледжання барацьбы, жадання — першая ліга дакладна не саступае. Усе каманды гатовыя выгрызаць баллы, усе баявітыя. Ты ж бачыш, якая зараз барацьба за выхад у эліту. Рэальна цікава гуляць. Уверсе табліцы ўсё настолькі шчыльна, што нават цяжка ўявіць, хто паднімецца ў класе.

— Як гэта, калі ў адзін сезон гуляеш на Барысаў-Арэне, а на наступны — у Светлагорску, Наваполацку, Слоніме?

— Мы яшчэ не гулялі на выездзе з Хімікам. Калі браць інфраструктуру, відавочна, у вышэйшай лізе ўмовы для гульцоў значна лепей. Хаця, напрыклад, мы гулялі з Гомелем — і я не скажу, што там умовы горш, чым у большасці каманд мацнейшага дывізіёна. Альбо едзем у Мінск на гульню з Крумкачамі — у іх таксама ўтульны стадыён, добрае поле. Не спрачаюся, ёсць клубы, дзе ўсё сумна, але нічога такога ў гэтым няма. Я разважаю так: гэта матывацыя для мяне, каб прагрэсаваць, гуляць на лепшых палях, у больш камфортных умовах.

— Якая каманда больш астатніх ўразіла? З кім было складаней гуляць?

— Для мяне самая складаная гульня — гасцявая з Гомелем. Мы вялі пасля першага тайма — 3:0, а потым падселі, сталі больш думаць пра абарону. Як вынік — прапусцілі два мячы. Мне яшчэ сустрэча з Гомелем запомнілася тым, што трэнер па ходзе гульні даў пэўнае заданне — прыйшлося нават трохі змяніць амплуа. Апусціўся ніжэй, дапамагаў абароне і выканаў вялікі аб’ём працы. Да і гуляць на такім стадыёне, дзе паўгода адседзеў на лаўцы… Хацелася праявіць сябе. Прыйшло вельмі шмат заўзятараў, класная атмасфера.

— Над Лакаматывам часта жартуюць, што для гэтай каманды важней чэмпіянат свету сярод чыгуначнікаў, чым удзел у першай лізе Беларусі. Гэта праўда?

— Я не моцна цікавіўся гэтым момантам, але, па-мойму, такі турнір праходзіць раз на чатыры гады. Па гэтай прычыне яго статус узрастае. Хлопцы, якія выступалі за Лакаматыў у мінулым сезоне, гулялі там. Як па мне, гэта крутая магчымасць і класны бонус. Па-першае, паглядзіш на іншую краіну. Па-другое, каманда перамагла, гульцы атрымалі столькі станоўчых эмоцый, прывезлі шмат смешных гісторый. А што тычыцца важнасці чэмпіянату свету… Думаю, прыярытэт усё ж такі аддаецца чэмпіянату Беларусі.

— На днях быў абвешчаны склад моладзевай зборнай на адборачныя матчы чэмпіянату Еўропы. Цябе ў спісе не аказалася. Размаўлялі з Яромка апошнім часам?

— Не званілі адзін аднаму, ніякіх кантактаў не было. Мне здаецца, цяпер у вышэйшай лізе многія клубы робяць стаўку на моладзь, таму і галоўны трэнер арыентуецца ў першую чаргу на гэтую лігу. Узяць тыя ж Смалявічы — там шмат маіх аднагодкаў. У іх ёсць шанец праявіць сябе на такім узроўні … А другі дывізіён больш слабы. Не ведаю, можа быць, на яго хто і звяртае ўвагу, але асноўны акцэнт сапраўды скіраваны на вышку, гэта маё меркаванне. Магу толькі здагадвацца, як на самой справе ўсё праходзіць.

— Летам у цябе была магчымасць пайсці на павышэнне?

— Не. Калі ішоў у Лакаматыў, першае, пра што дамовіліся з галоўным трэнерам, што да канца давядзем пачатую справу і выканаем задачу. Я паабяцаў, што застануся да канца сезона. Праўда, гэта была дамова паміж намі. Наўрад ці хто-небудзь яшчэ ведае пра гэта. Паўтаруся, мяне ўсё задавальняе ў Лакаматыве. Адзінае, ад дома далекавата.


Добавьте «sportarena.by» в свои избранные источники Google News (просто нажмите звездочку)

Источник: Sportarena.by

Добавить комментарий

Публикации

21 сентября, 10:50
0
21 сентября, 10:50
19 сентября, 16:30
0
19 сентября, 16:30
19 сентября, 13:49
0
19 сентября, 13:49
18 сентября, 15:28
0
18 сентября, 15:28
18 сентября, 1:08
0
18 сентября, 1:08
15 сентября, 13:55
0
15 сентября, 13:55
12 сентября, 23:52
0
12 сентября, 23:52
12 сентября, 21:42
0
12 сентября, 21:42
11 сентября, 21:20
0
11 сентября, 21:20
11 сентября, 17:23
0
11 сентября, 17:23
Или аккаунт Sportarena
Внимание

Изображение
Выбрать файл
Добавить цитату
Внимание

Вы уверены, что хотите удалить этот комментарий?

Внимание

Вы уверены, что хотите удалить все комментарии пользователя?

Внимание

Вы уверены, что хотите отклонить комментарий пользователя?

Внимание

Вы уверены, что хотите переместить комментарий пользователя в спам?

Внимание

Вы уверены, что хотите переместить комментарий пользователя в корзину?